قبل از اینکه بریم سراغ معرفی آموزش سازمانی اینورس، می‌خوایم با هم یه سناریوی آشنا رو مرور کنیم. تصور کنید سه‌شنبه‌ ظهره و جلسه‌ی هفتگی تیم فروش داره تموم می‌شه. چندتا از اعضای تیم حرفی برای گفتن ندارن، یکی‌شون دوربینش خاموشه، اون یکی داره یک سری موضوع تکراری رو هی تکرار می‌کنه. همه‌چی داره همون‌طور که بوده پیش می‌ره. پیش می‌ره؛ یعنی نه بد، نه خوب. اما چیزی این وسط کمه.
نه خلاقیت تازه‌ای تو جلسه مطرح می‌شه نه راه‌حل جدیدی.
و شاید مهم‌تر از همه، نه کسی اصلا انتظارش رو داشته، نه کسی غیبتش رو حس کرده.

ما معمولا از مشکلاتی حرف می‌زنیم که سر و صدا دارن: افت فروش، استعفا، نارضایتی. ولی اون مشکل‌هایی که بی‌صدا قد می‌کشن و سازمان رو از درون فرسوده می‌کنن چی؟ مثلا همین‌که تیم‌ها دیگه مهارت جدیدی یاد نمی‌گیرن. همین‌که دیگه کسی نمی‌پرسه: «میشه بهترش کرد؟». یا همین که بدون تصور از امکانات ابزارهای جدید، همه خروجی‌ها با محدودیت قالب‌های قدیمی‌تر آماده می‌شن.

سؤال اینجاست: شما آخرین بار کی به یادگیری تیم‌تون دقت کردید؟

این جستار با عنوان «تماشای پایان کودکی در حیاط پشتی من» در شماره‌ی اوت ۲۰۲۳ نشریه‌ی The New Yorker منتشر شده و توسط تیم محتوای اینورس به فارسی بازگردانی شده.

• «هفت سال تمام، به بچه‌ها کمک کردم تا مجموعه‌ای از نمایش‌های موزیکال بامزه و دیوانه‌وار را روی صحنه ببرند. هرگز فکر نمی‌کردم که این ماجرا نتواند ادامه یابد.»
  – جیل لپور

مقدمه مترجم:
چیزهایی در کودکی هست که فقط کودک بلده اون‌ها رو جدی بگیره. یک چوب، یک پتو، یک آهنگ، صداهای ناهنجار و بی‌دلیل. بزرگ‌تر که می‌شیم به این چیزها اسم می‌دیم و تلاش می‌کنیم با هزینه، تمرین، اعتقاد و روش‌های مختلف دیگه باز بهش دست پیدا کنیم. خلاقیت، نقش‌آفرینی، خیال‌پردازی، بازی آزاد، هوش عاطفی، ارتباط غیرکلامی. کودکی هنوز هیچ‌کدوم از این واژه‌ها رو نمی‌شناسه و اتفاقا به همین دلیل، خیلی بهتر از ما اون‌ها رو زندگی می‌کنه.

کودک لازم نیست بفهمه که «ادراک حسی» چیه، یا «تخیل فضایی» یعنی چی. کودک فقط می‌بینه، صدا رو دنبال می‌کنه و چیزی در ذهنش به معنا یا تجربه بدل می‌شه. برخلاف ما، کودک جهان رو با بافت، رنگ، ریتم و حرکت درک می‌کنه. همه‌چیز براش ممکنه، اما نه چون رویاپردازه، بلکه چون هنوز محدود نشده. این آزادی، ناب‌ترین و در عین حال موقتی‌ترین شکل زیستنه.